Anonymous of Holland            -A Dutchman in Korea-

    Helo welcom 2 my websight

Een gewone Vrijdagochtend

Vanochtend werd ik wakker met de ruwe klanken van een van de vele radio inzamelingsacties voor Haïti in m’n oor. Terwijl m’n Darth Vader wekker enthousiast met zijn lichtjes knippert, draai ik me om. Het was koud buiten mijn bed. Na anderhalve minuut stopte Vader met knipperen en drukte ik op de knop om de radio terug aan te zetten. Ik wilde nog niet opstaan. M’n ogen waren nog zwaar van de 5 uur slaap van de vorige nacht en het was koud buiten mijn bed.

Toen ‘Dolphin’s Cry’ van Live begon te spelen stond ik met de nodige inspanning op. Het was immers al half 2. Zingend opende ik de lamellen en draaide ik de kleine elektrische verwarming naar zijn hoogste stand. Hij had ‘s nachts uit gestaan en het was koud buiten mijn bed.
Zoals elke ochtend drukte ik de oude CRT-tv aan en met een knetterend geluid verscheen een tekenfilm op het scherm. Ondertussen had ik de elektrische kookplaat al aangezet en gooide ik m’n placemat op het ikea-bureau wat diende als eettafel, werktafel, computertafel en knutselhoek. Een blik naar buiten trakteerde me op het bekende uitzicht: het grove Lucas Art Supplies gebouw, met daarachter een eindeloze lucht en zich uitstrekkende landbouwgronden. De straat was leeg en er was geen enkele auto om de rust te verstoren.
"Gelukkig hebben we daar tv voor," dacht ik bij mezelf en ik drukte het volume van de televisie omhoog.
Met de intromuziek van Monster Buster Club op de achtergrond pak ik een pakje noedels uit de kast onder de kookplaatjes. Er was wel brood, maar dat lag er al een tijdje en ik zou vandaag terug naar huis gaan, dus een heel blik soep klaarmaken was de moeite niet. Ik brak de noedels en opende de verpakking nadat ik een pannetje water op het nu gloeiend hete plaatje had gezet. De noedels gingen het pannetje in en kookten lekker mee terwijl ik de kruiden in een soepkom uitschudde. Drie minuten later goot ik de noedels af en gooide ik ze bij de kruiden in de soepkom. Even goed roeren en mijn middageten was klaar. Met de kom in m’n ene hand en een beker Ice-Tea in de andere loop ik naar m’n bureau.

Weer valt het op hoe rustig het buiten is. Tien minuten zonder langsrazende auto’s is hier zo ongewoon dat ik het haast verdacht begin te vinden. Ik richt mijn aandacht echter op de tv die ondertussen is begonnen met het tonen van Shuriken School. Weinig geïnteresseerd eet ik mijn noedels op. Ik had er teveel chilipoeder bij gedaan, m’n mond brandt onderhand weg. Maar ik heb geen zin een nieuw pakje klaar te maken, dus ik werk de inhoud van de soepkom snel naar binnen. Omdat ik iets te regelen had voor mijn moeder’s verjaardag besloot ik mijn broertje even te bellen. Hij was immers al thuis en kon het cadeau makkelijker ophalen dan ik gezien ik nogsteeds in België zit.
Ik pak mijn nieuwe telefoon en druk op het ‘kiezer’ icoon. In een layout van een oude telefoon druk ik de getallen een voor een langzaam in, dit keer zelfs zonder een fout te maken. "Thuis wordt gebeld," geeft een handig schermpje aan. Maar ik krijg geen toon. Gefrustreerd druk ik op de cancel knop en probeer ik het via ‘contactpersonen’; weer geen succes. Dan haal ik het op de terugweg zelf wel op.

Met tegenzin loop ik de badkamer binnen en til ik de wasman naar de kamer. Ik trek m’n koffer van de kast en leg hem open op de grond. Met het nummer ‘telescope eyes’ van Eisley op de achtergrond begin ik de opgevouwen was in de koffer te leggen. Ik zet de tv uit, trek de stekkers uit de stopcontacten en trek mijn jas aan. Ik stop m’n iPod, telefoon en portemonnee in de zakken en gooi m’n rugzak over mijn schouder. Met de koffer op sleeptouw verlaat ik mijn kamer op weg naar Maastricht.

Buiten is het nog stiller dan ik binnen kon verwachten: nogsteeds geen enkele auto op de weg en zelfs geen tsjilpende vogels in de enige boom die mijn straat rijk is. Het asfalt ligt als een vervloekte slang voor me wanneer ik op mijn fiets stap, de koffer stevig onder de snelbinders bevestigd. Ik druk de iPod aan en terwijl ‘Sirens’ van Savatage in mijn oren galmt, duw ik het pedaal met mijn voet naar beneden.
"Nogsteeds vast in zijn 3," zeur ik tegen mezelf terwijl ik de tweede en derde trap met veel inspanning maak.
Gelukkig worden ze steeds lichter.
Nadat ik de tweede heuvel over ben en het Tongerse plein kan zien, bedenk ik me hoe abnormaal stil het ook hier is. Normaliter ziet het hier zwart van de auto’s, stuk voor stuk te beroerd om een fietser de rotonde op te laten. Dit keer rijd ik zonder enige tegenstand de rode cirkel op. Net als ik eraf wil rijden moet ik vol op de rem voor een of andere maniak die met 80 door de bebouwde kom scheurt, alsof hij overal wil zijn behalve hier. Ik steek mijn middelvinger op en wens hem een ernstige ziekte toe.

Een bocht naar rechts en ik rij het centrum van de stad binnen. Hier staan tot mijn verbazing de wegen vol met auto’s. Het duurt een tijdje voordat ik zie dat elke wagen op de weg leeg is.
"Zou er een of ander speciaal concert op het Vrijthof zijn ofzo?" denk ik bij mezelf terwijl ik m’n fiets in de volle stalling van de faculteit zet en m’n koffer losmaak.
Ik sleep hem de trap op en open de antieke houten deuren. Als het goed is ligt het vonnis van de OefenRechtbank klaar. Lopende door de lege gangen valt het me op hoe de meeste lokalen bedekt zijn met rondgestrooid papier.
"Mis ik een soort regionale feestdag ofzo?"
Ik pak de geopende enveloppe uit de kast en lees het vonnis: Verloren, en dat zonder enige opgave van redenen en zonder in te gaan op de eis in reconventie. De mensen van de OefenRechtbank verstaan hun vak!
Ik loop terug naar m’n fiets, denkend aan wat ik mijn cliënt ga vertellen. "Sorry mevrouw, maar de rechtbank heeft de vordering in één zin toegewezen, zonder enige redenen te geven en zonder in te gaan op de kwestie van uw laptop. Als u het mij vraagt gaan we zo snel mogelijk in hoger beroep. Ik ben er nogsteeds van overtuigd dat u erg sterk staat en dat uw laptop niet geretourneerd is, is je reinste rechtsfalen." Zoiets. Misschien iets anders in plaats van ‘rechtsfalen’, dat klinkt stom.
Ik laat de snelbinders weer met een knal op de koffer schieten en fiets de heuvel af richting het Vrijthof. Al snel is de straat volledig geblokkeerd met lege auto’s en moet ik dus te voet verder met mijn koffer in de hand.

Ik sla de hoek om en het circus op het Vrijthof is omringd door hekken en flitsende rode en blauwe lichten. Achter een van de hekken zie ik iets bewegen, maar voor ik kan zien wat het is, verdwijnt het achter een van de circusvrachtwagens.
De politiewagens zijn leeg, er is geen spoor van menselijk leven. Paniekerig kijk ik rond en zie in de verte, bij de McDonalds, een groep mensen staan. Terwijl ik er naartoe loop, voel ik hoe mijn rustige wandelgang verandert in een paniekerige stormloop; tussen de stalen hekken zie ik de restanten van een bloedbad, afgehakte hoofden en armen vertellen het verhaal van een circusvoorstelling die enorm verkeerd afgelopen moet zijn.
"Zijn de leeuwen doorgeslagen en ontsnapt?" gaat er door mijn hoofd terwijl ik naar de eerste mensen die ik de hele ochtend heb gezien toe ren. Maar dan zie ik iets wat mogelijk nog gruwelijker is dan wat ik al had gezien..de leeuwen hebben dit niet aangericht…

Twee mannen, van top tot teen besmeurd met bloed en ingewanden, trekken langzaam aan de darmen van een van de Afrikaanse leeuwen. Hun smerige monden openen zich en met schokkende bewegingen brengen ze het vlees naar hun groteske lippen. Dan ontneemt een andere vrachtwagen gelukkig mijn zicht.
"Help!" schreeuw ik, in de hoop dat de groep me kan horen, "Help!"
Ik had geluk. Met het horen van mijn stem draait de groep in één ruk hun hoofd in mijn richting.

Ik ben eindelijk veilig…

Advertisements

9 comments on “Een gewone Vrijdagochtend

  1. Zinzi
    1 February 2010

    Hoezo “eindelijk?”
    Leuk om te lezen, al is het me iets te gedetailleerd op momenten. En vouw je je vuile was echt op?

  2. Portable Harry de B
    2 February 2010

    Hoezo niet eindelijk? Hij loopt al n paar uur rond in n lege stad en kwam er pas net achter dattie die hele tijd in gevaar was.
    Ennuh, ja, anders past t niet in de koffer..

  3. Zinzi
    2 February 2010

    Mja, maar juist omdat ‘ie er pas nét achter komt is het misplaatst. Eindelijk zeg je als ie al uren aan het vluchten is.

  4. Harry de B.
    2 February 2010

    Ik bedoel als je al ‘n uur oid in een lege stad rondloopt zonder te weten wat er aan de hand is en er dan vervolgens achterkomt dat je die gehele tijd in een zombie-infested stad aan het rondlopen was, dat je dan wel een ‘eindelijk’ gevoel zou hebben. Like, je voelt je met terugwerkende kracht al een uur niet meer veilig omdat je nu pas weet in hoeveel gevaar je eigenlijk was.
    I dunno, ik wilde gewoon ‘n goed einde waarvan ‘t duidelijk genoeg was dat de hoofdpersoon niet door had dattie rechtstreeks de dood tegemoet loopt met een gevoel van veiligheid in z’n hart.

  5. Zinzi
    3 February 2010

    Ik snap je redenering, maar zo leest ‘t niet zegmaar. Juist omdat ‘ie het niet doorhad of zo. En dat je je met terugwerkende kracht onveilig kan voelen klopt wel I guess, maar dat terugwerkende komt niet echt tot uiting in eindelijk, m.i.

  6. Harry de B. now with NO THUMB ACTION
    3 February 2010

    Alright. Als ik ooit ‘n boek uitgeef zal ik ‘t herschrijven =p

  7. Zinzi
    4 February 2010

    =D

  8. Koen
    5 February 2010

    k vond het wel leuk! Hoe gaat het met de gezondheid?

  9. Harry d. Busdriver
    5 February 2010

    M’n keel is nogsteeds vrij kut en ik stootte dinsdag met m’n nagel tegen de rand van m’n kast dus toen kon ik m’n duim nietmeer gebruiken (dat is nogsteeds nietecht hax) en daardoor fuckte ik weer m’n linkerhand (omdat ik die moest gebruiken ipv m’n rechterhand) dussss tja.
    On the plus side; SUMMER GLAU

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31 January 2010 by in Original Content, Stories.

For e-mail updates!

Join 65 other followers

Forgotten Tomes

Statistics

  • 25,081 Minds Expanded

Instagram

I had a great time working with #SBS on their new program #내방안내서 in the beautiful #Mihwangsa #temple. I'm sure that @zazimusic has made @haemin_sunim proud with their song based on his book, #멈추면비로소보이는것들.
며칠동안 #미황사 에서 시간을 보내는 게 큰 인상을 주었고 만난 사람들 너무 친절하게 챙겨서 감사하는 말 밖에 못 한다.
다들 #수고했어.

#Korea #SouthKorea #tv #filming #television #tvshow #Koreantv #Buddhism #Buddha #traditional #절 #불교 #텔레비전 #쇼 #촬영 #버라이어티 #발송 I came back to #Seoul yesterday. Waking up to the sound of cars passing under my window and people shouting instead of the sound of the waves rolling over the beach and bugs chirping, I realized again that a part of me hates this city, no matter how much I love it. Now I understand why #혜민스님 makes the trip back to #미황사 so often even though he lives in Seoul as well.

For people living in a big city like this, it's important to #slowdown and not get caught and lose yourself in the flow of things. Life in the #countryside and in a #temple is so different, so much more #empty, but so much more fulfilling.

#Korea #SouthKorea #Mihwangsa #color #peace #reflection #religion #Buddhism #Buddha #tranquility #traditional #절 #평화 #불교 #해남 #108배 #전통 #역사 #생각 #자성 #내이야기 #미황사 에서 사흘밖에 안 보냈는데, 그래도 #생각 을 많이 바뀌었다. #성찰 하면서 내 한국 생활도 생각하고 한국 사람들의 #촌 을 생각하면서 왜 한국이랑 사랑에 빠졌는지 다시 깨달았어요. 한국에서 사는 것이 선물이니까.. 잘 살아야지.

#절라도 #절라남도 #절 #평화 #불교 #해남 #혜민스님 #Korea #SouthKorea #Temple #Shrine #tranquility #peace #reflection #religion #Buddhism #Buddha #혜민스님 의 #미황사 에서 #멈추면비로소보이는것들 많다. #절 의 #평화 를 느끼고 마음을 비우면서 깊은 생각도 하고 한국 생활을 #감사 하는 생각도 많고.. 한국이 역시 #아름다운 나라입니다. 
Another gorgeous #sunset at #Mihwangsa #temple.
I am so thankful to #SBS and 혜민스님 for letting us stay here.
Just like the title of his book, there are many things you can only see when you #slow down. Staying at the temple and talking with the staff has taught me once again that Korea is an amazing country, and I couldn't be happier to be here. 
#nofilter #Korea #SouthKorea #island #traditional #tranquility #nature #wood #meditation Everything is more beautiful in #Jeollanamdo, even a #sunset.

#nature #Korea #SouthKorea #sea #island #절라도 #절라남도 #바다 #섬 #자연 #일몰 Away from the hectic Seoul life for a couple of days, enjoying clean #Jeollanamdo air and the #calm of the #Mihwangsa #temple.

#Buddhism #Buddhist #Zen #Relaxation #Balance #Nature #Korea #SouthKorea #미황사 #절라도 #절라남도 #절 #평화 #불교
%d bloggers like this: