Anonymous of Holland            -A Dutchman in Korea-

    Helo welcom 2 my websight

Een gewone Vrijdagochtend

Vanochtend werd ik wakker met de ruwe klanken van een van de vele radio inzamelingsacties voor Haïti in m’n oor. Terwijl m’n Darth Vader wekker enthousiast met zijn lichtjes knippert, draai ik me om. Het was koud buiten mijn bed. Na anderhalve minuut stopte Vader met knipperen en drukte ik op de knop om de radio terug aan te zetten. Ik wilde nog niet opstaan. M’n ogen waren nog zwaar van de 5 uur slaap van de vorige nacht en het was koud buiten mijn bed.

Toen ‘Dolphin’s Cry’ van Live begon te spelen stond ik met de nodige inspanning op. Het was immers al half 2. Zingend opende ik de lamellen en draaide ik de kleine elektrische verwarming naar zijn hoogste stand. Hij had ‘s nachts uit gestaan en het was koud buiten mijn bed.
Zoals elke ochtend drukte ik de oude CRT-tv aan en met een knetterend geluid verscheen een tekenfilm op het scherm. Ondertussen had ik de elektrische kookplaat al aangezet en gooide ik m’n placemat op het ikea-bureau wat diende als eettafel, werktafel, computertafel en knutselhoek. Een blik naar buiten trakteerde me op het bekende uitzicht: het grove Lucas Art Supplies gebouw, met daarachter een eindeloze lucht en zich uitstrekkende landbouwgronden. De straat was leeg en er was geen enkele auto om de rust te verstoren.
"Gelukkig hebben we daar tv voor," dacht ik bij mezelf en ik drukte het volume van de televisie omhoog.
Met de intromuziek van Monster Buster Club op de achtergrond pak ik een pakje noedels uit de kast onder de kookplaatjes. Er was wel brood, maar dat lag er al een tijdje en ik zou vandaag terug naar huis gaan, dus een heel blik soep klaarmaken was de moeite niet. Ik brak de noedels en opende de verpakking nadat ik een pannetje water op het nu gloeiend hete plaatje had gezet. De noedels gingen het pannetje in en kookten lekker mee terwijl ik de kruiden in een soepkom uitschudde. Drie minuten later goot ik de noedels af en gooide ik ze bij de kruiden in de soepkom. Even goed roeren en mijn middageten was klaar. Met de kom in m’n ene hand en een beker Ice-Tea in de andere loop ik naar m’n bureau.

Weer valt het op hoe rustig het buiten is. Tien minuten zonder langsrazende auto’s is hier zo ongewoon dat ik het haast verdacht begin te vinden. Ik richt mijn aandacht echter op de tv die ondertussen is begonnen met het tonen van Shuriken School. Weinig geïnteresseerd eet ik mijn noedels op. Ik had er teveel chilipoeder bij gedaan, m’n mond brandt onderhand weg. Maar ik heb geen zin een nieuw pakje klaar te maken, dus ik werk de inhoud van de soepkom snel naar binnen. Omdat ik iets te regelen had voor mijn moeder’s verjaardag besloot ik mijn broertje even te bellen. Hij was immers al thuis en kon het cadeau makkelijker ophalen dan ik gezien ik nogsteeds in België zit.
Ik pak mijn nieuwe telefoon en druk op het ‘kiezer’ icoon. In een layout van een oude telefoon druk ik de getallen een voor een langzaam in, dit keer zelfs zonder een fout te maken. "Thuis wordt gebeld," geeft een handig schermpje aan. Maar ik krijg geen toon. Gefrustreerd druk ik op de cancel knop en probeer ik het via ‘contactpersonen’; weer geen succes. Dan haal ik het op de terugweg zelf wel op.

Met tegenzin loop ik de badkamer binnen en til ik de wasman naar de kamer. Ik trek m’n koffer van de kast en leg hem open op de grond. Met het nummer ‘telescope eyes’ van Eisley op de achtergrond begin ik de opgevouwen was in de koffer te leggen. Ik zet de tv uit, trek de stekkers uit de stopcontacten en trek mijn jas aan. Ik stop m’n iPod, telefoon en portemonnee in de zakken en gooi m’n rugzak over mijn schouder. Met de koffer op sleeptouw verlaat ik mijn kamer op weg naar Maastricht.

Buiten is het nog stiller dan ik binnen kon verwachten: nogsteeds geen enkele auto op de weg en zelfs geen tsjilpende vogels in de enige boom die mijn straat rijk is. Het asfalt ligt als een vervloekte slang voor me wanneer ik op mijn fiets stap, de koffer stevig onder de snelbinders bevestigd. Ik druk de iPod aan en terwijl ‘Sirens’ van Savatage in mijn oren galmt, duw ik het pedaal met mijn voet naar beneden.
"Nogsteeds vast in zijn 3," zeur ik tegen mezelf terwijl ik de tweede en derde trap met veel inspanning maak.
Gelukkig worden ze steeds lichter.
Nadat ik de tweede heuvel over ben en het Tongerse plein kan zien, bedenk ik me hoe abnormaal stil het ook hier is. Normaliter ziet het hier zwart van de auto’s, stuk voor stuk te beroerd om een fietser de rotonde op te laten. Dit keer rijd ik zonder enige tegenstand de rode cirkel op. Net als ik eraf wil rijden moet ik vol op de rem voor een of andere maniak die met 80 door de bebouwde kom scheurt, alsof hij overal wil zijn behalve hier. Ik steek mijn middelvinger op en wens hem een ernstige ziekte toe.

Een bocht naar rechts en ik rij het centrum van de stad binnen. Hier staan tot mijn verbazing de wegen vol met auto’s. Het duurt een tijdje voordat ik zie dat elke wagen op de weg leeg is.
"Zou er een of ander speciaal concert op het Vrijthof zijn ofzo?" denk ik bij mezelf terwijl ik m’n fiets in de volle stalling van de faculteit zet en m’n koffer losmaak.
Ik sleep hem de trap op en open de antieke houten deuren. Als het goed is ligt het vonnis van de OefenRechtbank klaar. Lopende door de lege gangen valt het me op hoe de meeste lokalen bedekt zijn met rondgestrooid papier.
"Mis ik een soort regionale feestdag ofzo?"
Ik pak de geopende enveloppe uit de kast en lees het vonnis: Verloren, en dat zonder enige opgave van redenen en zonder in te gaan op de eis in reconventie. De mensen van de OefenRechtbank verstaan hun vak!
Ik loop terug naar m’n fiets, denkend aan wat ik mijn cliënt ga vertellen. "Sorry mevrouw, maar de rechtbank heeft de vordering in één zin toegewezen, zonder enige redenen te geven en zonder in te gaan op de kwestie van uw laptop. Als u het mij vraagt gaan we zo snel mogelijk in hoger beroep. Ik ben er nogsteeds van overtuigd dat u erg sterk staat en dat uw laptop niet geretourneerd is, is je reinste rechtsfalen." Zoiets. Misschien iets anders in plaats van ‘rechtsfalen’, dat klinkt stom.
Ik laat de snelbinders weer met een knal op de koffer schieten en fiets de heuvel af richting het Vrijthof. Al snel is de straat volledig geblokkeerd met lege auto’s en moet ik dus te voet verder met mijn koffer in de hand.

Ik sla de hoek om en het circus op het Vrijthof is omringd door hekken en flitsende rode en blauwe lichten. Achter een van de hekken zie ik iets bewegen, maar voor ik kan zien wat het is, verdwijnt het achter een van de circusvrachtwagens.
De politiewagens zijn leeg, er is geen spoor van menselijk leven. Paniekerig kijk ik rond en zie in de verte, bij de McDonalds, een groep mensen staan. Terwijl ik er naartoe loop, voel ik hoe mijn rustige wandelgang verandert in een paniekerige stormloop; tussen de stalen hekken zie ik de restanten van een bloedbad, afgehakte hoofden en armen vertellen het verhaal van een circusvoorstelling die enorm verkeerd afgelopen moet zijn.
"Zijn de leeuwen doorgeslagen en ontsnapt?" gaat er door mijn hoofd terwijl ik naar de eerste mensen die ik de hele ochtend heb gezien toe ren. Maar dan zie ik iets wat mogelijk nog gruwelijker is dan wat ik al had gezien..de leeuwen hebben dit niet aangericht…

Twee mannen, van top tot teen besmeurd met bloed en ingewanden, trekken langzaam aan de darmen van een van de Afrikaanse leeuwen. Hun smerige monden openen zich en met schokkende bewegingen brengen ze het vlees naar hun groteske lippen. Dan ontneemt een andere vrachtwagen gelukkig mijn zicht.
"Help!" schreeuw ik, in de hoop dat de groep me kan horen, "Help!"
Ik had geluk. Met het horen van mijn stem draait de groep in één ruk hun hoofd in mijn richting.

Ik ben eindelijk veilig…

Advertisements

9 comments on “Een gewone Vrijdagochtend

  1. Zinzi
    1 February 2010

    Hoezo “eindelijk?”
    Leuk om te lezen, al is het me iets te gedetailleerd op momenten. En vouw je je vuile was echt op?

  2. Portable Harry de B
    2 February 2010

    Hoezo niet eindelijk? Hij loopt al n paar uur rond in n lege stad en kwam er pas net achter dattie die hele tijd in gevaar was.
    Ennuh, ja, anders past t niet in de koffer..

  3. Zinzi
    2 February 2010

    Mja, maar juist omdat ‘ie er pas nét achter komt is het misplaatst. Eindelijk zeg je als ie al uren aan het vluchten is.

  4. Harry de B.
    2 February 2010

    Ik bedoel als je al ‘n uur oid in een lege stad rondloopt zonder te weten wat er aan de hand is en er dan vervolgens achterkomt dat je die gehele tijd in een zombie-infested stad aan het rondlopen was, dat je dan wel een ‘eindelijk’ gevoel zou hebben. Like, je voelt je met terugwerkende kracht al een uur niet meer veilig omdat je nu pas weet in hoeveel gevaar je eigenlijk was.
    I dunno, ik wilde gewoon ‘n goed einde waarvan ‘t duidelijk genoeg was dat de hoofdpersoon niet door had dattie rechtstreeks de dood tegemoet loopt met een gevoel van veiligheid in z’n hart.

  5. Zinzi
    3 February 2010

    Ik snap je redenering, maar zo leest ‘t niet zegmaar. Juist omdat ‘ie het niet doorhad of zo. En dat je je met terugwerkende kracht onveilig kan voelen klopt wel I guess, maar dat terugwerkende komt niet echt tot uiting in eindelijk, m.i.

  6. Harry de B. now with NO THUMB ACTION
    3 February 2010

    Alright. Als ik ooit ‘n boek uitgeef zal ik ‘t herschrijven =p

  7. Zinzi
    4 February 2010

    =D

  8. Koen
    5 February 2010

    k vond het wel leuk! Hoe gaat het met de gezondheid?

  9. Harry d. Busdriver
    5 February 2010

    M’n keel is nogsteeds vrij kut en ik stootte dinsdag met m’n nagel tegen de rand van m’n kast dus toen kon ik m’n duim nietmeer gebruiken (dat is nogsteeds nietecht hax) en daardoor fuckte ik weer m’n linkerhand (omdat ik die moest gebruiken ipv m’n rechterhand) dussss tja.
    On the plus side; SUMMER GLAU

Comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 31 January 2010 by in Original Content, Stories.

For e-mail updates!

Join 68 other followers

Forgotten Tomes

Statistics

  • 25,837 Minds Expanded

Instagram

Are you hyped for the #WinterOlympics yet?
Because the Korean government would really, really like you to be #hype!

I've never really been into the Olympics, except for that one time when the guy who was born in the same town I lived in (#GianniRomme) was raking in Gold Medals like it was one of those coin pusher games - and even then it was mostly because my school was making a big deal out of it.
As such, I'm not very interested in the Winter Olympics either, even though this is the first time I'd be able to attend the events myself and watch my country's athletes get burried in speed skating medals.

Still, I hope Korea will put on a show - and a performance - to be remembered for years to come.

________________________________________

#Olympics #Olympic #Korea #Seoul #Lotte #Departmentstore #SooHorang #Christmas #decoration #decorations #shopwindow #shop #pyeongchang2018 #pyeongchang #평창 #평창2018 #올림픽 #겨울 #수호랑 #스타크래프트 is love #Starcraft is life.

Being a Starcraft fan in Korea feels a lot like what I'd imagine being a rich acquaintance of Ronaldo would feel like for a football fan - you get front row seats to all the major games, get to meet legends like Messi, Robben or Buffon (in our case, Byun, SoO or Stats) and get to ask for their signature pretty much whenever you want - all without paying a single penny.

The professional scene has been taking hit after hit since I started getting interested in it, and I'm afraid it'll never be the same as it once was, but I'm glad that in 2018, as well, I'll be able to enjoy some of the best e-Sports the world has to offer.

#WingsOfLiberty down, #HeartOfTheSwarm and #LegacyOfTheVoid to go.

______________________________________

#스타2 #스타크래프트2 #Starcraft2 #Byun #TY #Maru #INnoVation #esports #gaming #progamer #Korean #Korea #e스포츠 #진에어 #진에어그린윙스 #SKT1 #Dark #collection #collector #PC #RTS #변현우 #이신형 #전태양 #조성주 처음 한국에서 @kim.minji.ki204 가 그린 책을 발견할 때부터 (그 #책 읽을 수 없어도, ㅎㅎ) 한 순간엔 큰 #팬 되었고 작년 #서울일러스트레이션페어 에서 직접 만날 수 있어서 너무 즐거웠다.

이제 인스타로 새 책을 받을 수 있는 이벤트가 있어서 당연히 참여해야지~

#kimminji #thejunglebook #정글북 #정글북리그램이벤트 #indigo 한국에서 역사랑 현대 항상 어떤 이상한 발렌스로 공존한다.

In Korea, the past and the present are always living together in some sort of awkward balance.
Traditional norms, values and traditions clash with the influence of a rapidly modernizing and developing society; pride in one's roots compete with a constant need to move forward, and historical buildings vie for room to breathe in the middle of a metropolis.
I hope Korea manages to move forward without forgetting the things that make it unique.

__________________________

#대한민국 #한국 #절 #불교 #봉은사 #역사 #현대 #발렌스 #서울 #Seoul #Korea #SouthKorea #Temple #Shrine #Buddhism #Buddha #traditional #Buddhist #history #present #balance #City #koreantemple #development #Metropolis #tranquility #modernization This is such an #unoriginal picture but..doesn't it look just like a #postcard?

#Seoul #Korea #SouthKorea #Namsan #NamsanTower #City #Road #Traffic #Korean #mountain #trees #green #NSeoulTower #Tower #서울 #도시 #남산 #남산탑 #산 #탑 #도로 #엽서 #그림엽서 #남산타워 On some nights, when I'm feeling all beat down by stress and worries about whether or not I'll be able to support myself over here or where my life is heading, and when I'm just drunk enough, when I see the second snow of the year coming down outside my window, I just can't help but go outside, play some music and dance in the snow like an idiot because for some reason it just reminds me of how much I love being in this country.
Fuck you, Korea. I love you.
.
.
. 
#secondsnow #firstsnow #둘째눈 #첫눈 #Seoul #서울 #snow #눈 #Korea #SouthKorea #Korean #Life #Street #KyungHeeUniversity #KyungHee #경희 #경희대 #dongdaemoon #동대문구 #이문동 #winter #겨울 #atmosphere #분위기 #reallylongsentence
%d bloggers like this: